Ang Laruan 11/07/2008 (a repost)
Naalala ko nung bata ako, palagi akong may dalang isang malaking trak na kulay dilaw na parang kasama sa constructicons ng transformers. Nilagyan ko yun ng tali para lagi siyang naandar pagkasama ko. O d ba, para akong timang nung bata e, may sarili akong mundo, at filing ko that time e isa akong pinakamalupit na drayber. Nakakatawa, kahit laging nalalaglag at nakakaladkad ko yung laruan na yun, inaalagaan ko yun ng husto, ayaw kong may humawak at makilaro dun na iba. Hindi ko alam kung bakit pero para sa kin nung mga panahon na yun, mawala na mga kalaro ko wag lang ung trak kong un. Kanina may nasalubong akong bata na may hila hilang isang hindi ko maintindihan na sasakyan, mukang sa ibang planeta ata mabubuo yung ganung klaseng arkitekto n laruan. Puro bilog na iba iba ang kulay, tapos may isang mahabang sinulid n nakadikit sa unahan, 3 ang gulong, pero para sa kin, lahat e pwedeng gumulong at maging gulong! Pinagmasdan ko ang bata na yun, hindi ko alam pero bigla kong naalala ang trak ko nuun, at parang naintindihan ko na kung bakit ako tuwang tuwa paghinihila ko at dinadala kung san san ang laruan ko dati. Lalu na nung nakita kong kinausap ng bata yung laruan nya, OO! KINAUSAP NYA!!!! Natawa ako pero pumasok sa isip ko, dito sa mundo, kailangan natin ng kasama, mapatao man yan o kahit anu, bahala ka kung anu gusto mo, ang mahalaga magkasama kayo sa paglalakad hanggang maisip mo, malayo na pala ang nalakad nyo. Tulad ko noon, wala kasi akong kalaro at walang may gustong makipaglaro sa kin dahil hindi ako maintindihan ng mga bata. Mas ok pa nga minsan ang laruan na kasama kesa sa tao e, ang tao madaming arte, may mga tao na aalma kapag hindi ka kumibo at sasabihing “boring” ka na, pero ang laruan, hilahin/dalhin mo lang, kahit ganun lagi ang ginagawa nya, masaya naman di ba? Nilapitan ko ang bata at may binulong ako, napangiti siya at ako’y tuluyang umalis. Habang ako’y naglalakad, naisip kong hinihila ko ulit ang aking nalimutang kaibigan, napangiti ngunit nagiisip ng malalim….
Sa mundong ito, mahirap maging magisa, kakainin ka ng lungkot at mapupuno ng galit ang puso mo. Kaya binigyan tayo ng Diyos ng makakasama, hindi kailangang magkasundo kayo sa lahat ng bagay, hindi rin kailangan na laging naguusap. Ang katahimikan, paghawak sa iyong kamay at paglalakad ay sapat na para mapawi ang lahat ng kalungkutan, pagod at pagkainis na dinudulot ng mga nangyayari sa buhay natin.
“Minsan mas ok pagbored kayo sa isa’t isa..”, yan ang sabi sa kin ng kakilala ko sa kin, bakit daw? Kasi ang mahalaga, by the end of the day, you still hold each others hands and walk together.
“Follow me
Baby, I won’t let you leave if you believe in me
And I’ll always set you free from all those yesteryear’s
But you don’t know how much
I got believe in you” —— Beat Crusaders
<i>this is a repost of my blog last year</i>
